Βαρκάδα στην Πίνδο

Έχω μια βάρκα με πανιά, 

-βαρκούλα μου τρεχάτη- ! 

Τη δένω πάνω στα βουνά, 

να μην την πιάνει μάτι.

Πάμε, βαρκούλα μου, γιαλό,

γιαλό-γιαλό, γιαλό-γιαλό,
ψηλά στου Βίκου τον γκρεμό.

Τις νύχτες με την ξαστεριά

και με τη φεγγαράδα,
έρχονται τσούρμο τα παιδιά
και βγαίνουμε βαρκάδα.

Πάμε ,παιδάκια μου, γιαλό ,

γιαλό-γιαλό, γιαλό-γιαλό,
με το φεγγάρι το γλυκό.

Στην πρύμνη κάθεται ο Άη-Λιας,

με τον ξανθόν Ιούλη,

στην πλώρη ο τρελός Νοτιάς

μαζί με το Θεούλη.

Πάμε, Θεούλη μου, γιαλό,

γιαλό-γιαλό, γιαλό-γιαλό,
στην Πίνδο και στον ουρανό.

Φύσα, μαϊστρο, τα πανιά,

στα σύμπαντα να πάμε
κι άμα χαράξει η ροδαυγή,
στα Γιάννενα γυρνάμε.

Πάμε, αστεράκι μου, γιαλό

γιαλό-γιαλό, γιαλό-γιαλό,
στα Γιάννενα και στο Δολό.

Ο Μάνθος ο καλόγερος

Ο Μάνθος πίνει δυο κρασιά,
κάνει την προσευχή του
και του 'ρχεται στον ύπνο του
μια μικροχωριανή του.

Του 'ρχεται σαν την πέρδικα,
σαν μελισσούλα πάει,
πορτόφυλλα δεν τρίζουνε,
σκυλί δεν αλυχτάει.
...........................
Διαβαίνει δεν τη βλέπουνε.
Ντορό μήτε που αφήνει.
Έρχεται για δεν έρχεται,
ξέρει μονάχα εκείνη
κι ο Μάνθος και το σύννεφο
και το κρασί που πίνει.
..........................
Τη βλέπει μήνες έξι-εφτά.
μα πριν να βγει ο χρόνος,
νύφη στα Γιάννινα την πάν'
κι ο Μάνθος μένει μόνος.

Τον καίει μαράζι αβάσταχτο,
τον καίει κακό γιαγκίνι.
Μάνα κι αδέρφια παρατά,
καλόγερος να γίνει.
...................................
Στην Τσιούκα τώρα, τα βαριά
τα σήμαντρα χτυπάει,
ν' ακούει αυτή στα Γιάννινα,
το Μάνθο που πονάει,
το Μάνθο τον καλόγερο,
το Μάνθο πoυ αγαπάει.
..................................
Καμιά φορά, καμιά γιορτή,
αριά και κάπου-κάπου,
τη φέρνει μες στ' ασκηταριό,
η προσευχή του Μάνθου.

Κουρνιάζει μες στα στήθια του
σαν το τρελό τζιτζίκι.
Φεύγει το γλυκοχάραμα,
ψηλά απ' τ' αρχονταρίκι.
..................................
Διαβαίνει δεν τη βλέπουνε.
Ντορό μήτε που αφήνει.
Έρχεται για δεν έρχεται,
ξέρει μονάχα εκείνη
κι ο Μάνθος κι ο Αρχάγγελος
και το κρασί που πίνει.