Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Μια βάβω που 'χε δυο ορφανά...

Μια βάβω που 'χε δυο ορφανά...
Mια βάβω είχε δυο πουλιά ,
δύο βουβά τρυγόνια, 
δυο βλασταράκια μοναχά,
δυο ορφανεμένα αγγόνια.

Το ‘να το βάσταγε αγκαλιά 
γιατ’ ήτανε μικράκι,  
τ’ άλλο το μεγαλύτερο
το βάσταγε απ’ την πλάτη.  

Κι η μάνα απ’ τον Παράδεισο   
η μάνα αποθαμένη,   
το δάκρυ έστελνε ψωμί (το δάκρυ ζύμωνε ψωμί)
και τον καημό της μέλι:


-Μάνα μ’,ψωμάκι τάισ’τα,(-Μάνα μ',ψωμάκι στέλνω σε,) 
άντρες για να τα κάνεις  
και μέλι, την αρφάνια τους  
μανούλα μ’ , να γλυκάνεις.



-Κόρη μ', ψωμί δεν θέλουνε,
κόρη μ', δεν θέλουν μέλι,
μόν' θέλουν τη μανούλα τους
που πήραν οι αγγέλοι.